Vandaag stonden we vroeg op.
Nog voor het ontbijt gingen we op weg. Eerst een stuk met de bus,daarna een stuk lopen.
We gingen naar een andere Peulgroep.
Deze leefden nog echt op de nomaden-wijze.
Huizen gemaakt van matten, dus makkelijk mee te nemen of opnieuw temaken.
Ze hebben zeer weinig spullen en leven erg eenvoudig.
Ook het eten is eenvoudig en bestaat voornamelijk uit melkproducten.

De vrouwen hier zien er prachtig uit!!
Ze vinden het ook heerlijk om te poseren en zijn behoorlijk ijdel.
Op de diverse digitale camera's zien ze zichzelf en elkaar terug, wattot een hoop pret lijdt.
Het contact is erg leuk en spontaan, ondanks dat we elkaar niet kunnenverstaan.

Nadat we een hele poos bij de vrouwen hebben doorgebracht, wordt eronderhandeld of we ook bij het vee mogen komen.
Na wat een eeuwigheid lijkt, mogen we uiteindelijk toch komen. Dit ismeer het domein van de mannen. En waar de vrouwen er prachtig uitzienen veel aandacht aan hun kleding en uiterlijk besteden, is dat bij demannen heel anders.
Het is duidelijk dat de koeien alleen gewend zijn aan hun eigen volk.Wij worden argwanend en loeiend aangekeken door de dieren.
Ook de geiten houden duidelijk een afstand tot ons.

De koeien zijn niet lang daarvoor gemolken en er staan eenpaarschalen te wachten. Hier komen de vrouwen en meisjes weer aan de beurt.Zij zijn het die de schalen vol met melk op hun hoofd meedragen.

Bij terugkomst blijkt de school inmiddels weer begonnen, de vakantie isvoorbij. In een paar klassen wordt druk les gegeven. Inéén klas gebeurt dat niet. De leraar zit nog vastin dehoofdstad en komt vandaag niet. Opvallend is dat de kinderen welallemaal in het klaslokaal blijven.
En aangezien er vandaag toch geen les wordt gegeven in die klas, gaanwij daar naar binnen en zingen samen met de kinderen.

Hierna volgde een erg lange, saaie reisdag.
We maakten nog een stop bij Dakomey. Hier is een specialevoodoo-offerplaats. Als je hier je wens uitspreekt en door eenvoodoo-priester bepaalde handelingen laat uitvoeren, weet je zeker dathij uitkomt. En als de wens is uitgekomen, betaal je achteraf met eenkip of geit die je op de berg offert.
Het is een verschrikkelijk smerige plek. De offerplaats wordt door depriester met blote voeten betreden. Het is een soort bergje, waarvan iklater hoor dat deze steeds hoger wordt door het geronnen bloed van degeofferde dieren. Zwart en glibberig ziet het er uit, overal zittenveertjes vast en het stinkt er behoorlijk.
Het is geen fijne plek om te zijn, maar wel een plek die in dezevoodoo-cultuur zeer belangrijk is.

In de volgende stad komen we weer bij een hotel. De hotelkamer is hierniet bepaald geweldig, gelukkig is het eten er wel lekker.

Na een slechte nacht hoefden we gelukkig niet vroeg op te staan.
Pas om half elf zaten we aan een heerlijk uitgebreid ontbijt. Daarnazijn we een stukje de stad in gelopen, maar veel was er niet te belevenvoor ons.
Een boekje lezen aan de rand van het zwembad bleek ook een uitstekendidee.

Pas halverwege de middag vertrokken we met de bus. Eerst een bezoekjeaan een museum. In geen tien jaar was hier meer iets gedaan.
Er waren maar een stuk of vier, vijf zaaltjes, maar bij elk item stondde gids stil en werd er een verhaal vertelt. Het bezoek duurde op dezemanier toch nog aardig lang.

Vervolgens reden we weer een stuk. Aan het einde van de middag brachtenwe een bezoek aan de Peul. Dit is een nomadenvolk wat voornamelijkleeft van de veeteelt en melkopbrengst.
De groep peulvrouwen die wij bezoeken blijken echter geen nomaden, hierstaan vaste hutjes en de omgeving ziet er intensief gebruikt uit.
Hoewel de vrouwen er bijzonder uitzien, voelt het toch niet helemaalgemakkelijk.
Bovendien mochten we maar zeer kort, hooguit een kwartier, hier zijn.

Vandaag is het weer een kampeerdag. En zoals eerder doen we dat dezekeer ook op het terrein van een school.
Uiteraard zijn ook hier weer veel kinderen en is het contact leuk enspontaan.

Om half acht is het ontbijt en daarna moeten we de tenten en bagageweer inpakken.
Met de bus rijden we weer een paar uur verder.
We komen bij een ander dorp waar we weer een kijkje nemen.
Ook hier kinderen, heel veel kinderen.
De mensen die hier wonen maken weinig gebruik van water. Niet alleenwordt de kleding niet gewassen, ook de mensen krijgen nauwelijks eenschoonmaakbeurt.
Gebouwtjes die kapot zijn worden niet gemaakt en afgedanktegebruiksartikelen liggen overal en nergens.
Het geheel ziet er dan ook arm en armoedig uit. En ook hier kinderendie graag bij ons in de buurt zijn.

We komen speciaal naar dit dorp voor een fetish-priester.
Aan de rand van het dorp heeft hij zijn huis en daar zit hij in dedeuropening.
De man is alleen gekleed in een geitevel, wat meer op zijn zij hangtdan voor zijn lijf.
Op zijn hoofd een soort pet en een lange pijp wordt continue gerookt.
Deze man staat met een foto op de wegenkaarten van Benin.
Op de vraag hoe oud hij is, antwoord hij dat hij van voor de eersteoorlog is. Een antwoord wat alle oude mensen blijken te geven, maarniemand lijkt te kunnen vertellenn over welke oorlog het gaat.

We lopen verder door het dorp. Op een muurtje zit een vrouw de wol tespinnen.

We hebben in dit dorp tevens een afspraak met de chief en zijndorpsraad.
De man vertelt ons het een en ander over het dorp en de hoeveelheidvrouwen die hij heeft. De 'notabelen' zien er niet echt 'notabel' uit.
Tegenover de chief hangt een poster waarop staat dat vrouwenbesnijdenisverboden is.

We rijden weer verder en komen in een stadje.
Hier hebben we weer een prachtig hotel met zwembad.
Sinds het begin van de vakantie is hier voor het eerst beperkt mobielbereik en kunnen we naar huis bellen. Het is vreemd om te horen hoekoud het in nederland is.
De rest van de dag zijn we weer vrij. We lopen een stukje door hetstadje en liggen wat bij het zwembad.
Met een paar van de groep gaan we 's avonds in een restaurantje in destad eten.
Het blijkt een goede keus, ze hebben hier heerlijkestruisvogelbiefstuk!!

Na een verschrikkelijk koude nacht was het heerlijk om lekkere warme thee bij het ontbijt te krijgen.
In de ochtend maakten we een wandeling door een Somba-dorp. Ook hier hebben de huizen torentjes, al zijn ze wat kleiner dan het door unesco beschermde dorp.
Hier is ook duidelijk te zien dat mensen aan inkervingen doen. De gids van ons heeft een duidelijk getekend gezicht wat vol staat met streepjes. Sommige streepjes zijn lang, andere kort en in verschillende richtingen.
Aan de manier van inkervingen kunnen de mensen zien tot welke stam ze behoren.

Ook hier gaan we een huis in. We moeten daarbij eerst door de torentjes. Binnen is het erg donker. Het enige licht komt van een kookvuur. Dit zorgt er meteen voor dat de kleine ruimte gevuld is met rook. In deze ruimte wil je niet lang zijn.
Boven is ook weer een soort dakterras met diverse torentjes. Eén daarvan is een voorraadschuur zoals we eerder hebben gezien.
Dan staan er nog drie wat lagere torentjes. Dit blijken de slaapkamers te zijn. Eén voor de kinderen, één voor de man en één voor de vrouw(en).
De slaapkamer van de vrouwen was bezet, er lag een vrouw die net bevallen was.

We lopen weer verder door het landschap. Ook hier staan een aantal baobab's.
Eén daarvan is hol en daar kun je met gemak met een aantal mensen binnen staan.

Bij een volgend dorp krijgen we de 'jager' te zien. De jager is al een oude man, die nog geheel volgens de traditie gekleed gaat.
Niet dat er nog wat te jagen valt, wild is er allang niet meer. Maar hij wil wel graag op de foto!

Veel lokale volwassenen en kinderen staan om ons heen. De inkervingen zijn hier duidelijk anders.
De mensen zien er hier erg arm en ongezond uit. Vele hebben een navelbreuk en kleding is er niet veel.
Eén van de kinderen is slechts gekleed in de grote onderbroek van een volwassen man.
Het is schrijnend om te zien hoeveel armoede er is.

Dan gaan we terug naar onze tenten en hebben we weer een paar uur 'vrij'. Aangezien er in de omgeving echt niets te doen is, rest ons niets anders dan een boek lezen of een dutje doen. Beide overigens zeer welkom.

Aan het einde van de middag wandelen we naar een klooster wat dienst doet als internaat. Drie nonnen zijn hier verantwoordelijk voor de kost en inwoning van 65 kinderen. Ze worden hier niet voor betaald en krijgen geen geld vanuit het Vaticaan. De grond is hier dusdanig rotsachtig dat het bijna onmogelijk is om hier iets te verbouwen om in eigen levensbehoefte te kunnen voorzien. De bestaansmiddelen krijgen ze vooral van een kleine bijdrage van de ouders van kinderen indien dit mogelijk is. Maar vooral van giften van mensen die het klooster komen bezoeken.

De non leidde ons rond over het terrein. De slaapzalen zijn niet meer dan kale ruimtes waar twintig kinderen 's avonds hun matje uitrollen.
In de keuken is de voorraad schrijnend; drie blikjes sardientjes, wat rijst en wat olie.
De wasgelegenheid en toiletten zien er iets beter uit. En ook de school ziet er goed uit.
Wanneer we weggaan laten we allemaal een aardig bedrag aan geld achter.

Na weer heerlijk geslapen te hebben in de tent, ging de tocht van vanmorgen naar een Taberma-dorp.
De wijze waarop hier de huizen gebouwd worden is heel bijzonder.
Kleine torentjes met daarin een trap naar boven. Vanaf het dak heb je weer toegang tot de torentjes die hier voorraadkasten zijn.

Hoewel het dorp mooi is om te zien, zijn de mensen een stuk onvriendelijker. Het dorp staat op de lijst van Wereld-Erfgoederen en wordt beschermd door de Unesco. Hier komen dan ook beduidend meer toeristen en dat is meteen te merken aan de mensen.
Allemaal proberen ze van alles aan je te verkopen op een zéér opdringerige manier. Je mag ze niet op de foto nemen en waar je ook loopt, ze lopen steeds achter je aan. Hierdoor was het bezoek aan het dorp een stuk minder leuk.

In de buurt staan wel veel baobab's. Het blijven toch zeer fascinerende bomen, prachtig om te zien.
Eenmaal terug bij de tenten blijkt er een heerlijke lunch voor ons klaar te staan. Aangezien het hard waait en dus erg stoffig is, wordt de lunch geserveerd in één van de schoollokalen.

En terwijl wij wachten tot de bus weer is ingepakt, komen de volwassenen uit het dorp weer voor ons dansen.
Zelf hebben ze er ook verschrikkelijk veel plezier in. Stuk voor stuk moeten ook wij mee dansen.
Ondertussen zitten de kinderen weer bij ons op schoot.

We vertrekken weer met de bus. Dit keer gaat het richting de grens.
Ze hoeven ons zelf niet te zien, alleen ons paspoort. Met een grote stapel paspoorten verdwijnt de reisleider in een gebouwtje, om daar na zo'n drie kwartier weer uit te komen. Buiten dat is het volslagen onduidelijk dat dit een grensovergang is.
Maar we zijn in Benin.

We rijden door naar een volgende campsite. Meer dan een stuk doodlopende weg met een wc-tje is het niet. Wel staat het bovenop een heuvel, waardoor we een mooi uitzicht hebben.

Nadat  de tenten en de bagage weer is ingepakt, vertrekken we voor een mooie route langs de kust richting San Francisco. Uiteraard stoppen we op het punt waar we de beroemde Golden Gate Bridge kunnen zien liggen.
Wonderlijk om te zien dat halverwege de kabels een bakje hangt waarin twee mannen zitten die de kabels aan het verven zijn. Op de achtergrond zien we de stad liggen.

Nadat we in het hotel hebben ingechecked, kon ieder op eigen gelegenheid de stad in. Als eerste liepen we naar Fisherman’s Warf, waar we hebben gelunched. Het is een heel toeristisch gebied. Vanaf hier vertrekken de boten naar Alcatraz, de beruchte gevangenis op het eiland voor San Francisco. Vanaf de kade is het eiland goed te zien.
Ook kun je vanaf de kade de zeeleeuwen zien, die hier massaal komen luieren en zonnen.

Eén van de dingen die je hier kunt doen,  is het aquarium bezoeken. Aangezien het onderwaterleven mij altijd trekt, bezoek ik op zoveel mogelijk plaatsen een aquarium. En dus gingen we naar binnen.
Hier worden in grote aquaria de vissen en onderwater-dieren gehouden die in de omringende oceaan leven.
Op één plek kon je ze ook aanraken.

Uiteraard konden we niet om de beroemde cable car’s heen en hebben daar dan ook een ritje mee gemaakt. En dat is vast heel wat prettiger dan de steile hellingen op te lopen. Aan de buitenkant van de tram zijn nog een paar staanplaatsen, waardoor we een goed zicht hebben op het traject.

Aan het eind van de middag weer terug naar het hotel voor een heerlijke douche. Daarna met z’n allen uit eten geweest. Het is onze laatste avond in the USA en die besluiten we met een borrel in een café.
Hierna onze laatste nacht in het hotel, voor we de volgende dag met het vliegtuig voor een lange vlucht weer naar huis vertrekken. Het was weer een bijzondere vakantie!!!!

Vandaag hadden we een late start. Pas om half negen hoefden we aan het ontbijt te verschijnen.
Aangezien we in het gebied van de grote breuklijnen zitten, begonnen we de dag met het lopen van de Earthquake Trail.
Na de grote aardbeving van San Fransisco in 1906, waren de breuklijnen hier het duidelijkst  te zien. Nu wordt de breuklijn met blauwe paaltjes aangegeven, maar verder zie je er niet zo heel veel van. Op één plek wordt duidelijk hoe groot de verschuiving is geweest. Een hek wat hier staat is halverwege doormidden gehaald en zo’n  5 meter verderop neer gezet.
Buiten dat was deze hele korte wandeling niet veel bijzonders.

Daarna zijn we de Coast Trail gaan lopen. Ook niet zo’n lange tocht, maar wel een erg mooie.
Onderweg zagen we veel roofvogels en in de bosjes die we passeerden zat een grote uil.
Uiteraard zagen we ook diverse herten.

Aan de kust gekomen, bleek het water erg koud. Maar het was wel lekker om op blote voeten door het zand te lopen.
De begroeiing aan de rand van het strand ziet er ook bijzonder uit. Mooi met al die verschillende kleuren.

Vervolgens zijn we naar de vuurtoren geweest. De Lighthouse ligt hier niet boven óp een rots, maar van de top moet je naar beneden afdalen. Ruim 300 treden is de afstand tot de vuurtoren. Wanneer het hard waait, is de trap gesloten, dan is het te gevaarlijk om af te dalen.
Bij ons waaide het hard, maar gelukkig niet hard genoeg om de trap te sluiten. De vuurtoren staat op een mooi punt, van waaruit je ver kunt kijken. Helaas zien we geen zeeleeuwen die hier zouden zitten.

Terug naar de bus en weer onderweg naar de camping. Nadat we nét vertrokken waren, stopten we alweer voor een uitzichtpunt aan de kust. En hier waren dan de zeeleeuwen. Lekker aan het luieren op de rotsen.

In een plaatselijk café hebben we met elkaar nog wat gedronken, alvorens we weer in de bus stapten.
We kwamen al op tijd terug op de camping en hebben zelfs bij daglicht kunnen eten. Wel was het hier erg koud.

Vandaag starten we de dag met een bezoek aan een plek waar veel sequoia’s staan.
Het is wonderbaarlijk om te zien hoe ontzettend groot deze bomen zijn.
Het wortelstelsel is ook indrukwekkend, net als de doorsnede van de stam.
Van een bepaalde boom zijn de doorsneden van de zijtakken al ruim een meter.
Bij een ander werd de holte die ontstaan was in de stam van de boom,  gebruikt als doorgang voor koetsen.
De grootte van de bomen kun je pas goed zien in verhouding met mensen.

De rest van de dag was een lange en wat saaie reisdag.
Ter hoogte van San Fransisco verdwaalden we, waardoor het bezoek aan een wijngaard niet meer door kon gaan.
De camping nabij Point Reyes ziet er goed uit.
En eindelijk zijn er dan weer douches!!!!!
Het is heerlijk om je na een aantal dagen en een aantal inspannende wandelingen weer te kunnen wassen onder een warme waterstraal. 

Vandaag stond het wandelen in Yosemite op het programma.
We konden hierbij kiezen uit de Panorama Trail of de Half Dome.
Over de  Half Dome hadden we in de vakantie van diverse wandelaars al diverse verhalen gehoord. Het is een zware klim en het laatste stuk bestaat uit kabels.
Rekening houdend met mijn hoogtevrees, heb ik dan ook de hele vakantie beweerd dat ik die Half Dome dan ook zeker niet ga doen.
Eenmaal ter plekke kregen we te horen dat de route bijna hetzelfde is. De Half Dome route is een uitbreiding op de Panoramatrail.
En dus besloot ik ter plekke om de Half Dome alsnog te gaan doen……. Ik zou wel zien hoe ver ik zou komen.

Hier kun je de kaartjes van de route zien.
De blauwe en rode route samen vormen de Panorma Trail, de gele route (die je dus heen én weer moet lopen) is de Half Dome route.

Met z’n drieën begonnen we aan deze tocht. Het Panorma-deel was een prachtige tocht met schitterende uitzichten over de kloof en op diverse watervallen. Het tempo van ons drieën is goed, al loop ik wel steeds achteraan.

Onze eerste echte stop is bij de Nevada Falls, wat een natuurgeweld!!!  Eerst komt het als een razende rivier aan, om zich dan loodrecht in de diepte te storten. Op deze plaats hebben we in het zonnetje zitten lunchen en lekker ontspannen gezeten.

Vanaf dit punt start de echte Half Dome Trail. Het eerste stuk is nog goed te lopen, maar al snel komen we in het bos en op de helling. De berg is steil, héél steil en de helling gaat maar door en door. Sneller dan voetje voor voetje lopen is onmogelijk en je móet dit in je eigen tempo doen. Al snel ben ik de andere twee kwijt. Soms wordt ik ingehaald, soms haal ik zelf mensen in, maar bij iedereen ligt het tempo laag en staat de inspanning op het gezicht geschreven.
Wanneer ik uiteindelijk het bos uit kom en bij de eerste echte ‘rots’ ben, ben ik dan ook bekaf en sta te trillen op mijn benen. Ik heb over dit laatste stuk twee uur gedaan, de anderen bleken een kwartier eerder aangekomen.
Wanneer ik naar het rotsblok kijk, wetend dat verderop ook nog kabels hangen, besluit ik niet verder te gaan. Ik besluit daar te wachten op de anderen.  Blijkbaar is het een populaire plek om te wachten, want er zitten een heel stel mensen die net als ik niet verder gaan.
Als ik later de foto’s van het kabelgedeelte zie op internet, ben ik blij dat ik niet verder ben gegaan, dat had ik echt niet aangedurfd.

De terugweg gaat een stuk sneller. Het eerste deel wat op de heenweg zo steil was, kunnen we nu  bijna rennend naar beneden. Daarna pakken we de Mist Trail (onderdeel van de Panoramatrail) weer op.
Ook dit is weer een prachtig stuk wandeltocht wat langs een aantal watervallen gaat. Het pad is soms wat klauteren, maar goed te doen. Op een aantal plekken worden we kletsnat van het water van de watervallen.
Uiteindelijk komen we na zo’n negen en een half uur aan op de afgesproken plaats. Moe maar voldaan.

Vanmorgen moesten de tenten weer ingepakt worden voor we op weg gingen.
De eerste stop was bij Mono Lake, een meer wat erg zou is door de mineralen die hierin zitten. Doordat calciumhoudende waterbronnen opborrelen in het meer, worden spitsen en knobbels gevormd van de mineralen en kalksteen. Het water is zo zout, dat je er makkelijk in zou kunnen drijven. Er kan geen vis in leven, slechts een paar kreeftjes kunnen het onder water uithouden.
Op de grond naast het meer zijn ontstellend veel vliegen. Op sommige plaatsen is de grond letterlijk zwart en dit beweegt voor je weg wanneer je erdoor loopt. Hierdoor zijn er wel heel veel vogels, met name zwaluwen, in dit gebied.
De diverse pilaren; tufa’s, zijn mooi om te zien.

We rijden verder naar Bodie. Dit is een typische ‘spookstad’ uit de tijd van de goudzoekers. Het was een welvarende stad, tot in 1932 een brand het grootste deel vernietigde. Het stadje ziet eruit alsof het van het ene op het andere moment verlaten is. De bedden zijn  nog opgemaakt, de kleding hangt nog in de kamers, de tafel is gedekt, de winkel is bevoorraad en de school ziet eruit alsof die elk moment kan beginnen. Alleen de doodskistenmaker lijkt op z’n plaats in de verder doodse stad. Het is bijzonder om te zien.

We rijden weer  verder en lunchen aan een meer. Hier konden we nog een birdwalk doen, maar de vogels gaven niet echt thuis.
Daarna volgde een lange tocht richting Yosemite. De weg werd steeds bochtiger en steeds hoger. Ook hier kwamen we weer meer sneeuw tegen. We maakten nog een korte wandeling naar een kleine top. Vlak onder de top lag weer een plakkaat sneeuw en de helling was best stijl. Zelf ben ik niet verder gegaan en genoot vanaf mijn eigen punt van het uitzicht.

We reden door om nog een keer te stoppen bij een uitzichtpunt. Hier een mooi zicht op de verschillende bergen van het Yosemite. Ook waren hier bergmarmotten die zich vlakbij lieten zien.
Daarna over een zeer bochtige weg, niet geschikt voor mensen met wagenziekte, naar beneden. Aan de rivier ligt de camping waar we de komende twee nachten zullen staan.